Dwa pociski manewrujące Ch-101 i jeden Gierań-5. I od razu utnijmy tę żałosną, uspokajającą nowomowę: Gierań-5 to nowa rosyjska konstrukcja przypominająca klasyczną rakietę ze skrzydłami – niskokosztowy, odrzutowy pocisk manewrujący, a nie żaden „dronik”, jak próbują nam to miękko sprzedać media i MON, żeby nie psuć obywatelom humoru. Trzy rosyjskie środki napadu powietrznego wleciały dziś nad ranem w polską przestrzeń powietrzną i spadły na nasze terytorium – w Nowym Lipowcu na Lubelszczyźnie, w Rudniku nad Sanem oraz w Mołodyczu na Podkarpaciu. Jeden z nich eksplodował. A rząd? Rząd tradycyjnie ogłasza pełną gotowość i sukces procedur.
Gdybyśmy mieli streścić dzisiejszy przekaz władzy, brzmiałby on dokładnie tak: operacja się udała, tylko pacjent trochę wybuchł. Według rządowego przekazu dnia wszystkie procedury zadziałały wzorowo, nad Polską operowały polskie F-16 i szwedzkie Gripeny, aktywowano systemy Patriot wokół Jasionki i Świdnika, a niebo było pod pełną kontrolą. Zero powodów do obaw, proszę się rozejść.
Tyle że oficjalna propaganda zderza się z faktami w sposób absolutnie kompromitujący. Po pierwsze, w przekazie uspokajającym słyszymy o „terenach niezamieszkałych, z dala od zabudowań”. Tymczasem wójt gminy Księżpol Jarosław Piskorski oraz prokurator Grzegorz Trusiewicz potwierdzili, że płonąca rosyjska rakieta Ch-101 w Nowym Lipowcu spadła zaledwie 200–300 metrów od pierwszych domów. Mieszkańcy słyszeli potężny huk i widzieli dym unoszący się nad lasem. Od tragedii na miarę Przewodowa dzieliła nas dosłownie sekunda lotu pocisku poruszającego się z prędkością 800 km/h.
Syreny po fakcie i rakieta, którą uratowała… pogoda
Po drugie, spójrzmy na „wzorowe” działanie systemu ostrzegania. Rzeczniczka MSWiA Karolina Gałecka sama przyznała na konferencji prasowej, że alert o realnym zagrożeniu wysłano o 6:33, obiekt uderzył w ziemię o 6:36, a syreny alarmowe włączono… o 6:37. Państwo z dykty w pełnej krasie: najpierw rosyjska rakieta spada pod oknami mieszkańców Lubelszczyzny, a minutę później wyją syreny, by poinformować ich, że powinni się schować.
Po trzecie wreszcie, dlaczego żadnego z trzech rosyjskich obiektów nie zestrzelono? Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych gen. Ireneusz Nowak wyjaśnił, że pilot ścigający pocisk Ch-101 nie otworzył ognia mimo otrzymanej zgody, ponieważ przeszkodziła mu… pogoda. W innym przypadku szwedzki Gripen przechwycił pocisk, ale ten zdążył spaść na polską ziemię, zanim dokonano identyfikacji wzrokowej. Krótko mówiąc: nasze niebo jest bezpieczne, pod warunkiem że Rosjanie będą atakować w bezchmurne, słoneczne popołudnie.
Najlepsze jest jednak to, co mówi sam premier Donald Tusk. Otóż przyznaje on wprost, że to „nie wygląda na przypadek”, lecz na celową, intencjonalną prowokację Rosji przed manewrami „Koalicja 26.2” w Nowej Dębie. Padają groźne miny, stanowcze deklaracje i informacje o telefonach wykonanych do szefa NATO Marka Ruttego oraz liderów europejskich. I co w związku z tym? Absolutnie nic. Rosyjskie rakiety robią sobie u nas poligon, premier potwierdza celową prowokację, a rządowa machina propagandowa w tym samym czasie próbuje wmówić ludziom, że czarne jest białe, a kompromitacja systemu obrony to w zasadzie wielki triumf.
Smartfon na środku stołu. Elementarz, który przerasta elity
A teraz spójrzcie uważnie na oficjalną fotografię z dzisiejszej „narady kryzysowej”. Na twarzach decydentów maluje się posągowa stanowczość i pełna kontrola nad sytuacją. Ale nie patrzcie na miny premiera Donalda Tuska, szefa MON Władysława Kosiniaka-Kamysza czy szefa MSWiA Marcina Kierwińskiego. Spójrzcie na środek stołu – dokładnie przed ministrem koordynatorem służb specjalnych, Tomaszem Siemoniakiem.
Widzicie ten telefon?
Podczas pilnej narady dotyczącej bezpieczeństwa państwa – w której uczestniczą premier, kluczowi ministrowie, sam koordynator służb specjalnych i wojskowi w mundurach – na blacie, jak gdyby nigdy nic, leży sobie zwyczajny smartfon. Urządzenie wyposażone w mikrofon, kamerę, stałą łączność z siecią i idealny potencjał na zdalny podsłuch.
Serio? W tym pokoju siedzą ludzie odpowiedzialni za bezpieczeństwo blisko 40-milionowego kraju i nikomu nie zapaliła się czerwona lampka? Nikt tam nie słyszał o elementarnych zasadach higieny kontrwywiadowczej? O tym, że na takich naradach prywatna i służbowa elektronika komunikacyjna zostaje za drzwiami, żeby obce służby nie musiały się nawet specjalnie wysilać? To nie jest „drobiazg” ani złośliwe czepialstwo. To jest absolutny elementarz. Abecadło, które zna każdy początkujący oficer, ale które najwyraźniej przerasta elitę zarządzającą państwem w czasie pełnoskalowej wojny za naszą granicą.
I właśnie dlatego ta fotografia jest tak boleśnie wymowna. Trzy rosyjskie środki napadu powietrznego, których nie udało się zneutralizować. Syreny wyjące minutę po uderzeniu rakiety. Oficjalne komunikaty o „wzorowym działaniu”. A w samym centrum „zarządzania kryzysowego” smartfon leżący na stole przed koordynatorem służb specjalnych. Festiwal nieudacznictwa czy już po prostu całkowity brak wyobraźni?
Oczywiście schemat obronny władzy jest już gotowy. Jeśli masz czelność zapytać, dlaczego nie zestrzelono rosyjskich pocisków, dlaczego syreny włączono po uderzeniu i kto wniósł telefon na naradę o bezpieczeństwie państwa, natychmiast dostajesz łatkę „ruskiej onucy”. W tej obłąkanej logice każda krytyka nieudolności rządu staje się niemal działaniem na rzecz Kremla.
Otóż nie, panowie. Bezpieczeństwo państwa nie jest prywatną własnością żadnego rządu. Odpowiedzialność nie kończy się na groźnej minie na konferencji prasowej, a patriotyzm nie polega na bezkrytycznym łykaniu rządowych komunikatów. Polacy mają pełne prawo wiedzieć, dlaczego nasze niebo okazało się dziurawe i czy ludzie u steru przestrzegają choćby najbardziej podstawowych procedur. Bo tutaj naprawdę nie ma się z czego śmiać. Chociaż patrząc na ten nieszczęsny telefon leżący na stole, trudno nie zadać sobie jednego, prostego pytania: czy oni w ogóle wiedzą, co robią?

